Դերասանուհի Նոնա Սաֆարյանը` միայնակ ապրելու, անսպասելի առաջարկի, մարգարեական երազների եւ Վանաձորի թատրոնի մասին

Bravo.am-ը գրում է․

Վանաձորի Հովհաննես Աբելյանի անվան պետական դրամատիկական թատրոնի դերասանուհի Նոնա Սաֆարյանին շատերը ճանաչեցին հեռուստասերիալների շնորհիվ: BRAVO.am-ի հետ զրույցում նա պատմել է Երեւան տեղափոխության եւ միայնակ ապրելու, անսպասելի առաջարկի, մարգարեական երազների եւ Վանաձորի թատրոնի մասին:

- Ինչպե՞ս է սկսվել ու անցել Ձեր օրը մինչեւ մեզ հետ հանդիպումը։

- Օրակարգս մի փոքր փոխել եմ. առավոտյան պարտադիր նախաճաշում եմ, իսկ մոտ կես ժամ հետո սուրճ խմում։ Հիմա կարողանում եմ հետեւել կանոններին։ Վերջին մեկ տարում սկսեցի գրի առնել, թե ինչ եմ ուզում անել, ինչ եմ պլանավորում, ու զգացի, որ գրածներս հեշտությամբ կարողանում եմ կատարել: Այնպիսի տպավորություն է, որ ինքս ինձ հանձնարարություն եմ տալիս ու իրագործում: Սովորությունները շատ բան են թելադրում, բայց ամենակարեւորը միջավայրն է։ Եթե ճիշտ միջավայրում չլինես, ընտրածդ սովորություններն ազդեցություն չեն ունենա։ 

- Գտե՞լ եք այն միջավայրը, որն օգնում է ամբողջությամբ ինքնադրսեւորվել:  

- Երբ տեղափոխվեցի Երեւան, հասկացա, որ ինձ այս միջավայրում առավել հանգիստ եմ զգում։ Չգիտեմ՝ արդյոք դա պայմանավորված է նաեւ նրանով, որ առանձնացա ու սկսեցի իմ կենցաղը վարել եւ առօրյաս դասավորել, ինչպես ես եմ ուզում, բայց, միանշանակ, այս քաղաքում ինձ ավելի հանգիստ եմ զգում։

- Վանաձորից մշտապե՞ս եք տեղափոխվել Երեւան ու Ձեր կյանքն այստե՞ղ եք պատկերացնում:

- Երկու քաղաքում էլ ապրում եմ: Հիմա Երեւանում եմ, քանի որ նկարահանում ունեմ, բայց Վանաձոր հաճախ եմ գնում: Ուզում եմ անպայման նշել, որ Վանաձորի Հովհաննես Աբելյանի անվան պետական դրամատիկական թատրոնից դուրս չեմ եկել. սրտով շատ եմ կապված եւ պահում եմ իմ ու հանդիսատեսի միջեւ կապը։ Չեմ ուզում՝ այն ընդհատվի: Երբեք էլ իմ կամքով դուրս չեմ գա թատրոնից։ Երբեմն ճանապարհներին հոգնում եմ, բայց Վանաձոր գնալու անհրաժեշտություն եմ զգում:

- Թատրոնից բացի, էլ ի՞նչն է Ձեզ պահում Վանաձորում ու այդքան հոգեհարազատ ի՞նչ եք գտել Երեւանում։ 

- Վանաձորը ծննդավայրս է, չեմ կարող չսիրել ու չգնահատել այն, նաեւ հարազատներս են այնտեղ ապրում: Այնպես եմ անում, որ չհասցնենք իրար շատ կարոտել: Սկզբում շատ դժվար էր, բայց հիմա իրենք էլ են սովորել այս հեռավորությանն ու իմ գնալ-գալուն։ Երեւանում շատ եմ հավանում շարժը, մարդկանց զբաղվածությունը: Այստեղ հորիզոնը բաց է, իսկ Վանաձորում մի քիչ փակվում եմ ինքս իմ մեջ։ Այնտեղ էլ եմ ակտիվ եղել, նույնիսկ շատ ավելի խիտ գրաֆիկ ունեցել. մի տեղից մյուսն էի վազում, մի քանի տեղ աշխատում, թատերական ստուդիաներում դասավանդում, խանութների հետ՝ որպես մոդել, համագործակցում։ Բայց մի փոքր ճնշվածության զգացողություն եմ ունեցել։ Գալիս եմ Երեւան, ու միանգամից մեջս վառ մտքեր են արթնանում: Երբ մի փոքր հաջողություն եմ ունենում, զգում եմ՝ մյուսին էլ եմ պատրաստ: Ինքս էլ եմ քայլեր անում, որ ճանապարհը բացվի։ Վանաձորում պատուհանից նայում ես՝ սարեր են, գեղեցիկ բնություն, վայելում եմ: Այն իմ հանգստանալու վայրն է: Իսկ Երեւանում ավելի շատ եմ մոտիվացվում ու շահագրգռված լինում նոր գործեր անել եւ ստեղծագործել։ Անկեղծանամ ձեզ հետ՝ իհարկե, չեմ ուզում ոչ մեկին նեղացնել. Վանաձորում ունեցել եմ լավ գնահատող հանդիսատես, բայց իմ հարազատներից բացի, շատ քիչ մարդիկ են ինձ ջերմ խոսքեր ասել: Կարծում եմ՝ Երեւանն այսքան սիրելը պայմանավորված է նրանով, որ սերիալում նկարահանվելուց հետո բազում անծանոթ մարդիկ սկսեցին մոտենալ ինձ, իրենց ջերմությունն ու գնահատանքը փոխանցել: Դրա համար էլ անընդհատ ուզում եմ Երեւան գալ: Ինձ հանգիստ ու լավ եմ զգում այստեղ։ 

Ավելին՝ այստեղ։