Արտաշես Հունանյան. Դասականի և արդիականի նուրբ համադրությունը
Հայ կերպարվեստի ինքնատիպ ներկայացուցիչ Արտաշես Հունանյանը (1922-1994) թողել է հարուստ ժառանգություն, որն ընդգրկում է գեղանկարչության, գրաֆիկայի և բեմանկարչության ոլորտները։
Կենսագրական ակնարկ
Արտաշես Հունանյանը ծնվել է 1922 թվականին Լոռու մարզի Ծաղկաբեր գյուղում։ 1956 թվականին ավարտելով Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտը՝ նա սկսել է իր ակտիվ ստեղծագործական և մանկավարժական գործունեությունը։ Շուրջ երկու տասնամյակ նա իր փորձն ու գիտելիքները փոխանցել է Երևանի Խ. Աբովյանի անվան հայկական պետական մանկավարժական ինստիտուտի սաներին։
Ստեղծագործական ուղին
Հունանյանի արվեստը աչքի է ընկնում թեմատիկ բազմազանությամբ։ Նրա աշխատանքներում կարելի է տեսնել ինչպես հայրենի բնաշխարհի ու պատմական հուշարձանների պատկերումը, այնպես էլ հեռավոր ճամփորդությունների տպավորությունները։
Նկարաշարեր: «Քաղաք», «Վլադիվոստոկում», «Սախալինյան հուշեր»։
Գլուխգործոց: «Հայաստան, երկիր դրախտավայր» (1970-1988) նկարաշարը։
Գրքի գրաֆիկա: Նա նկարազարդել է համաշխարհային և հայ գրականության այնպիսի կոթողային գործեր, ինչպիսիք են Դանթեի «Աստվածային կատակերգությունը» և Եղիշեի «Վասն Վարդանայ և Հայոց պատերազմին» երկը։
Գրաֆիկական արվեստ և Պոեզիա
Հունանյանի գրաֆիկական թերթերը՝ «Գեղարդը» և «Խաչքարը», հայկական գրաֆիկայի լավագույն նմուշներից են։ Նրա ստեղծագործական միտքը չէր սահմանափակվում միայն կտավով. 1994 թվականին լույս տեսավ նրա «Պահպանակ» բանաստեղծությունների ժողովածուն, ինչը ևս մեկ անգամ ապացուցեց արվեստագետի բազմակողմանի տաղանդը։
Հիշատակ
Արտաշես Հունանյանը կյանքից հեռացել է 1994 թվականին Կալիֆոռնիայում (ԱՄՆ)։ Նրա արվեստը շարունակում է ապրել Հայաստանի ազգային պատկերասրահի մշտական ցուցադրություններում և արվեստասերների սրտերում՝ որպես հայկական նուրբ ձևամտածողության օրինակ։